Σήμερα θα ξεκινήσω την έκτη μου ψυχοθεραπευτική σεζόν και το μυαλό μου πάει πέντε χρόνια πίσω. Όταν ξεκινούσα εκείνο το ταξίδι.
Πόσο διαφορετικός ήμουν πριν ξεκινήσω ψυχοθεραπεία…
Θυμάμαι πόσο διαφορετικά ήταν τα όσα επιδίωκα να πετύχω τότε και το πόσο αποτυχημένος ένιωθα που δεν τα κατάφερνα. Πόσο πολύ χαίρομαι όμως που “απέτυχα” σε ορισμένα από αυτά. Όχι μόνο επειδή δεν ήταν αυτά που πραγματικά ήθελα, αλλά και επειδή αν τότε τα είχα καταφέρει, δεν θα είχα το κίνητρο να ξεκινήσω τις συνεδρίες.
Θυμάμαι το πόσο διαφορετική ήταν η εικόνα που είχα για τον ίδιο μου τον εαυτό. Πίστευα ότι με γνώριζα αρκετά καλά. Όπως και την ιστορία της ζωής μου. Πόσο διαφορετικά μοιάζουν όλα σήμερα, όμως.
Θυμάμαι το ότι ντρεπόμουν να πω ότι κάνω ψυχοθεραπεία. Πόσο αδιανόητο μου φαίνεται αυτό σήμερα που έφτασα να έχω γράψει ένα βιβλίο σχετικά με το πώς η ψυχοθεραπεία άλλαξε τη ζωή μου.
Πέρασαν πέντε γεμάτα χρόνια.
Μέσω της ψυχοθεραπείας είδα τη ζωή μου να μεταμορφώνεται
Σε αυτή τη διαδρομή είδα μερικά «Δεν θέλω» να γίνονται «Φοβάμαι, για αυτό δεν πίστευα ποτέ ότι το θέλω». Και μερικά «Φοβάμαι» μετατράπηκαν σταδιακά στα μεγαλύτερά μου όνειρα. Τραύματα που με καθήλωναν, έγιναν άστρα που φωτίζουν το μονοπάτι μου. Είδα τον πόνο που με ακινητοποιούσε να δίνει τη θέση του σε μία κρυμμένη δύναμη που υπήρχε μέσα μου.
Ποιος θα είμαι άραγε σε 5 χρόνια από σήμερα;
«Ποιος θα γίνω τα επόμενα πέντε χρόνια;», ακούω τον εαυτό μου να με ρωτάει. «Όποιος τολμήσω να γίνω», του απαντάω. Γιατί η ψυχοθεραπεία –δεν θα κουραστώ ποτέ να το λέω– είναι για τους δυνατούς. Παρόλο που πολλοί –μαζί με εμένα όταν ξεκινούσα– πιστεύουν ότι πρόκειται για αδυναμία.
Ανυπομονώ να συνεχίσω αυτό το ταξίδι.
Ανυπομονώ να συνεχίσω να μαθαίνω ποιος είμαι.
Ανυπομονώ για όλα αυτά που βρίσκονται στον δρόμο μου, παρόλο που δεν έχω ιδέα ποια μπορεί να είναι αυτά.