Φίλε μου άντρα,
Θέλω να απευθυνθώ σ’ εσένα σήμερα.
Σ’ εσένα που κουράστηκες να κρατάς τα συναισθήματα μέσα σου, αλλά και σ’ εσένα που έχασες εδώ και πολλά χρόνια την επαφή σου μαζί τους.
Σ’ εσένα που πληγώθηκες και σκλήρυνες ώστε να μη ξαναπονέσεις.
Σ’ εσένα που θέλησες να γίνεις άτρωτος, αλλά κοντεύεις να ξεχάσεις την ανθρώπινή σου υπόσταση.
Σου τα λέει αυτά όχι κάποιος που υπήρξε σκληρός άντρας, αλλά που πριν από μερικά χρόνια καταριόταν την τύχη του για το ότι δεν ήταν πιο “δυνατός”.
Σου τα λέει κάποιος που την ευαισθησία την έτρεμε και πάλευε να την προσπεράσει όποτε την αντίκριζε τυχαία.
Σου τα λέει εκείνος που έχασε χρόνια από τη ζωή του, επειδή δεν τόλμησε να κοιτάξει βαθιά μέσα του και να θυμηθεί την κρυμμένη του αλήθεια.
Και η αλήθεια που είδα κατάματα ήταν ότι μόνο όταν νιώσουμε όλα τα συναισθήματα, μπορούμε να είμαστε ολοκληρωμένοι.
Ότι το να μην βρέχονται ποτέ τα μάτια μας, δεν σημαίνει ότι δεν στάζει αίμα η ίδια μας η ψυχή – ακόμα περισσότερο, αφού καλείται να διαχειριστεί μόνη της τα πάντα.
Για να μπορούμε να κλάψουμε και οι άντρες, μάλλον κάποιος λόγος θα υπάρχει. Καμία ιδιότητα δεν μας έδωσε τυχαία η φύση.
Δεν θα σου πω ότι δεν θα πονέσει αν αναζητήσεις την αλήθεια σου. Χρειάζεται θάρρος για να το επιχειρήσεις. Όμως το ότι δεν σου γίνεται συνειδητός ο πόνος έτσι όπως ζεις στο σήμερα, δεν σημαίνει ότι δεν βρίσκει άλλους τρόπους να εκφραστεί.
Ίσως να είναι εθισμοί, απουσία ανθρώπων που να συνδέεσαι στενά ή κάτι που μόνιμα σου φταίει. Και πώς να ξέρεις τι είναι, αφού έκανες ό,τι μπορούσες για να αποσυνδεθείς με το μέσα σου;
Όμως ποτέ δεν είναι αργά. Τα συναισθήματά σου παραμένουν εκεί, απλά έχεις τόσο καιρό να τα ακούσεις, που πίστεψες ότι χάθηκαν.
Δεν είναι αργά για να αναζητήσεις βοήθεια.
Και αν άκουσες να λένε ότι είσαι αδύναμος επειδή θέλεις να κάνεις ψυχοθεραπεία, θέλω να σου πω το εξής: κάποτε έτσι πίστευα και εγώ. Και ξέρεις κάτι; Ο δήθεν δυνατότερος παλιότερος εαυτός μου, τρόμαξε όταν αντίκρισε τον πιο αληθινό, ευαίσθητο τωρινό εαυτό μου και άρχισε να οπισθοχωρεί. Τόση ήταν η μαγκιά του και ο “αντρισμός” του, που δεν άντεξε ούτε ένα αληθινό βλέμμα.
Αν κάτι μέσα σου δεν είναι όπως το θέλεις, αναζήτησε βοήθεια. Ξέρω καλά ότι δεν είναι εύκολη απόφαση. Αμφιταλαντευόμουν επί μήνες για να το τολμήσω. Αν βρίσκεσαι σε αυτό το στάδιο όμως, μπορείς να κάνεις έστω ένα μικρό βήμα.
Πες σε έναν άνθρωπο μπράβο που κάνει ψυχοθεραπεία.
Άφησε ένα δάκρυ να κυλήσει, ακόμα και μπροστά στον καθρέφτη σου.
Κάνε μία ερώτηση σχετικά με την ψυχοθεραπεία σε κάποιον που ήδη κάνει. Αν δεν έχεις τέτοιον άνθρωπο στη ζωή σου, ρώτησε εμένα σε προσωπικό μήνυμα – θα χαρώ πολύ.
Να θυμάσαι μόνο ότι είσαι δυνατότερος απ’ ό,τι πιστεύει. Και όσο δύσκολο και αν είναι το σήμερα, είναι πάντα στο χέρι σου να το αλλάξεις.
Να σε προσέχεις και να σε φροντίζεις.