Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σου μία ιστορία μου, που φανερώνει πως οι άνθρωποι γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας τι θέλουμε να κάνουμε, ακόμα και αν δεν το αντιλαμβανόμαστε με τη λογική. Φαίνεται ότι μερικές φορές ο φόβος μας σκεπάζει τα όνειρά μας.
Ήταν Αύγουστος του 2021. Έκανα μία άσκηση του Anthony Robbins, που ζητούσε να πάρουμε μία λευκή σελίδα χαρτί και να αρχίσουμε να γράφουμε τι ονειρευόμαστε να πετύχουμε τα επόμενα χρόνια. Χωρίς να λογοκρίνουμε τη φαντασία μας. Να γράψουμε όλα όσα έρχονται στο μυαλό μας αυθόρμητα.
Ολοκλήρωσα την άσκηση και είδα ότι είχα καταγράψει στόχους που ήταν αναμενόμενοι. Όμως μέσα στη λίστα εμφανίστηκε και κάτι που με ξάφνιασε πολύ: «Να γράψω ένα βιβλίο».
Έμεινα έκπληκτος διαβάζοντας αυτή τη φράση. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ κάτι τέτοιο ως τότε. Θυμάμαι τις σκέψεις που ακολούθησαν. Η πρώτη ήταν ότι ίσως το επιχειρήσω όταν βγω στη σύνταξη – ναι, η αισιοδοξία ήταν μεγάλη!
Η δεύτερη σκέψη μου ήταν πιο ρεαλιστική, αλλά ποτισμένη με τον φόβο μου. Αυτή ήταν ότι ίσως κατάφερνα να γράψω ένα βιβλίο τα επόμενα χρόνια. Όμως στο εξώφυλλό του δεν θα έμπαινε ποτέ το όνομά του.
Βλέπεις, τότε δίσταζα τόσο να ανεβάσω μία φωτογραφία μου στα social media ή ακόμα και να δημοσιεύσω ένα τραγούδι που μου άρεσε, αφού με αναστάτωνε η ιδέα του να αναρτήσω οτιδήποτε θα με έφερνε στην… επιφάνεια. Όπως φαντάζεσαι, το να κυκλοφορήσει ένα βιβλίο που θα περιλάμβανε προσωπικές μου σκέψεις με το όνομά μου πάνω σε αυτό, έμοιαζε εκτός πραγματικότητας. Η ανωνυμία ήταν η μόνη λύση.
Έγραψα τους επόμενους μήνες ορισμένα πράγματα σχετικά με την αυτοβελτίωση, αλλά η αναβλητικότητα και ο φόβος με κέρδισαν οριστικά, φτάνοντας ως τη σελίδα είκοσι. Ένα βιβλίο που κλειδώθηκε στο συρτάρι, μαζί με εκείνο το όνειρο.
Στο μεταξύ, ξεκίνησα ψυχοθεραπεία. Είδα τη ζωή μου να αλλάζει. Όμως παρά τη μεγάλη μου ελπίδα, ο φόβος που με χαρακτήριζε ως άτομο δεν μειώθηκε ιδιαίτερα. Αυτό που άλλαξε, ωστόσο, ήταν η αίσθησή μου ότι μπορούσα πια να διαχειριστώ το ενδεχόμενο του να συμβούν τα όσα φοβόμουν. Ένα από αυτά ήταν το να με απορρίψουν για αυτό που είμαι.
Ξεκίνησα λοιπόν να μοιράζομαι με ανθρώπους που γνώριζα ευάλωτες πτυχές μου. Το ποιοι είναι οι φόβοι μου, αλλά και το ότι κάνω ψυχοθεραπεία – ναι, χρειάστηκαν σχεδόν δύο χρόνια για να αρχίσω να το αποκαλύπτω.
Θυμάμαι το πόσο με ενθουσίαζε να συζητάω για το πώς η ψυχοθεραπεία άλλαξε τη ζωή μου. Με ανθρώπους που είτε βρίσκονταν ήδη στη διαδικασία είτε το σκέφτονταν να ξεκινήσουν. Το πάθος μου να συζητάω για αυτό δεν χωρούσε άλλο μέσα μου. Σύντομα θα έβρισκε χώρο να εκφραστεί σε ένα βιβλίο, το οποίο όμως γνώριζα πια ότι μου άξιζε να κυκλοφορήσει με το όνομά μου.
Η επαφή μου με τον φόβο της λευκής σελίδας ήταν καθημερινή – κυριολεκτικά. Φόβος για το τι θα ακολουθήσει μετά. Φόβος για το πώς θα αποκαλύψω προσωπικά μου βιώματα δημόσια.
Είχα ξεκινήσει να γράφω σχεδόν πέντε μήνες και τότε με κατέβαλε ένας προβληματισμός: μπορεί το βιβλίο να προχωράει γράφοντάς το στο γραφείο μου, αλλά αν δεν μπορώ να μοιραστώ μερικές σκέψεις μου στον λογαριασμό μου στο facebook, τότε πώς θα καταφέρω να το κυκλοφορήσω;
Είχε έρθει η στιγμή για την πρώτη μου ανάρτηση. Ήταν μία ενότητα του βιβλίου μου. Ατόφια. Απευθυνόμενο σε όποιον διστάζει να κάνει ψυχοθεραπεία. Ήταν ένα απόγευμα και με ένα χέρι που κυριολεκτικά έτρεμε, πάτησα το κουμπί της δημοσίευσης. Αμέσως μετά έκλεισα το “παράθυρο” του facebook, όπως και το κινητό μου, για να σιγουρευτώ ότι εξαφανίστηκα από τον κόσμο.
Επέστρεψα έπειτα από μισή ώρα, από ένα περπάτημα που είχα πάει προσπαθώντας να αδειάσω το μυαλό μου. Άνοιξα αγχωμένος τον υπολογιστή μου. Δεν είχε συμβεί απολύτως τίποτα απ’ όσα φοβόμουν. Μάλιστα, είχα δεχτεί μερικά σχόλια που με συγκίνησαν και με ώθησαν να συνεχίσω.
Και όσο συνέχιζα, το άγχος και ο φόβος έδιναν τη θέση τους στην αίσθηση σκοπού και εκπλήρωσης των βαθύτερων επιθυμιών μου. Επιθυμίες που μου είχαν αποκαλυφτεί σε εκείνη την άσκηση του 2021, αλλά παρέμεναν αιχμάλωτες του μεγαλύτερου φόβου μου: της δημόσιας έκθεσης, που τόσο με είχε στοιχειώσει.
Κάτι μέσα μου το φώναζε πριν από τεσσεράμισι χρόνια. Γνώριζε καλά το ποιο ήταν το όνειρό μου. Μού μοιάζει ανατριχιαστικό.
Είναι απίστευτο το τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τους μεγαλύτερούς σου φόβους. Ίσως εκεί να βρίσκεται το όνειρο της ζωής σου.