Σαν μία σκάλα είναι η ζωή.
Μερικές φορές παίρνουμε φόρα και ανεβαίνουμε τα σκαλιά δυο-δυο. Και ενώ πλησιάζουμε στην κορυφή, παραπατάμε. Ίσως βρεθούμε ένα σκαλοπάτι πιο κάτω, αλλά μπορεί και να κατρακυλήσουμε.
Και τότε ξεκινάμε πάλι από την αρχή. Ίσως να νομίζουμε ότι δεν θα τα καταφέρουμε ποτέ. Και αν το πιστέψουμε πραγματικά, ίσως και να δικαιωθούμε.
Εκτός και αν στρέψουμε το βλέμμα μας ψηλά. Εκεί που το τελευταίο σκαλοπάτι συναντά τον ουρανό. Εκεί που τα σκαλοπάτια μοιάζουν ατελείωτα, αλλά η ψυχή μας μαγεύεται όταν ονειρευτεί το πού μπορεί να φτάσει.
Και τότε το σύρσιμο τον ποδιών γίνεται τρέξιμο. Το επόμενο σκαλοπάτι αντί για εμπόδιο, γίνεται μία πρόκληση. Και ο γλυκός αέρας που μας χτυπάει καθώς ανεβαίνουμε, γίνεται η μεγάλη μας έμπνευση.
Κανένας δεν μας υπόσχεται ότι δεν θα ξαναπέσουμε – και δεν πειράζει. Φτάνει να μην χάσουμε ποτέ από τα μάτια μας το πού θέλουμε να φτάσουμε. Φτάνει να μη βγάλουμε ποτέ από το μυαλό μας το τελευταίο σκαλοπάτι, και ας μην το βλέπουμε ακόμα.
Για αυτό, ας ανεβούμε.