Καλοκαίρι του 2012. Ήμουν 23 χρονών, πάρα πολύ ντροπαλός και με μεγάλο κοινωνικό άγχος. Έως τότε έβγαινα ελάχιστα έξω από το σπίτι και είχα σχεδόν μηδαμινές παρέες.
Το καλοκαίρι εκείνο όμως κάτι άλλαξε, όπως και τα επόμενα που ακολούθησαν. Παρόλο που τον χειμώνα η κοινωνική μου ζωή έπεφτε σε χειμέρια νάρκη, τα καλοκαίρια φαινόταν να είμαι ένας… άλλος Πάνος. Όμως αυτό γινόταν με μία “βοήθεια” που ερχόταν απ’ έξω.
Ήταν το ποτό.
Μπορούσαν να περάσουν αρκετοί μήνες χωρίς να πιω ούτε σταγόνα αλκοόλ, αλλά τα καλοκαίρια έπινα σχεδόν κάθε μέρα. Θαρρείς πως για μερικές ώρες ελάφραινε το δυσβάσταχτο φορτίο της κοινωνικής πανοπλίας που φορούσα, με αποτέλεσμα να νιώθω κάπως ελεύθερος. Γινόμουν τότε αρκετά πιο άνετος, έκανα περισσότερο χιούμορ και ένιωθα να μειώνεται ο φόβος της απόρριψης από τους άλλους ανθρώπους.
Στην πορεία, άρχισα να καθιερώνω τουλάχιστον μία έξοδο την εβδομάδα – και τον χειμώνα πια. Τα κλαμπ αποτελούσαν την προτίμησή μου. Πάντα με τη συμβολή του ποτού, φυσικά.
Το ζήτημα ήταν ότι το “δάνειο” λίγων ωρών άνεσης και μειωμένης ντροπαλότητας είχε πολύ ακριβό “τόκο”: ακόμα χαμηλότερη αυτοεκτίμηση και μία άθλια αίσθηση ότι χρειαζόμουν κάποιο δεκανίκι για να αισθανθώ άνετος.
Όλα αυτά άρχισαν να μου γίνονται συνειδητά στα 31α μου γενέθλια – θα αναφερθώ άλλη φορά σε αυτό πιο αναλυτικά. Από τότε άρχισα να διαβάζω συστηματικά, ενώ έναν χρόνο μετά μπήκε στη ζωή μου και η ψυχοθεραπεία. Είχα βρει πλέον πιο υγιή μέσα καταπολέμησης του κοινωνικού άγχους.
Παρατηρούσα ορισμένες μικρές αλλαγές, αλλά όσο εξακολουθούσα να πίνω σε κοινωνικές περιστάσεις, ήταν εμφανές ότι αυτό σαμπόταρε τις προσπάθειές μου. Χρειαζόταν κάποιο δραστικό μέτρο.
Έτσι λοιπόν εδώ και δύο χρόνια έκοψα πλήρως –με δύο μόνο προγραμματισμένες εξαιρέσεις– τη συνήθεια να πίνω αλκοόλ στις κοινωνικές περιστάσεις που δεν ένιωθα άνετα. Έπινα σπάνια ένα ποτό όταν βρισκόμουν με πολύ κοντινά μου άτομα, που ήδη ένιωθα άνετα. Οπουδήποτε όμως δεν αισθανόμουν άνετα σαν στο σπίτι μου, δεν κατανάλωνα ούτε σταγόνα αλκοόλ.
Και τότε οι αλλαγές άρχισαν να γίνονται εμφανείς.
Αυτό συνέβη επειδή καταρχήν εκπαίδευσα τον εαυτό μου να μένει μακριά από εξωτερικές “βοήθειες”. Και όταν συνήθισα να είμαι μόνος μου απέναντι στο κοινωνικό μου άγχος, κέρδιζα συχνές μάχες. Φαινομενικά μικρές, αλλά για εμένα ήταν μεγάλες.
Μάλιστα, η αυτοεκτίμησή μου άρχισε να αυξάνεται, αφού όχι μόνο μου άρεσε που έκανα αυτή την πρόοδο από μόνος μου, αλλά επίσης με γούσταρα για το ότι δεν ενέδιδα στην επιρροή της οποιασδήποτε παρέας – πιστεύω ότι πάντα υπάρχει επιρροή, ακόμα και αν δεν παροτρύνει ποτέ κάποιος να πιεις παραπάνω. Και όσο έβρισκα λόγους για να γουστάρω τον εαυτό μου, ήταν λιγότερη η ανάγκη για να θέλω να τον κρύψω.
Τα μοιράζομαι όλα αυτά για να σου πω ότι δεν χρειάζεται να έχει κάποιος εξάρτηση από το αλκοόλ για να του προκαλεί πρόβλημα. Συχνά το ζήτημα εμφανίζεται όταν μας καλύπτει κάποια ανάγκη, που δεν επιλέγουμε να καλύψουμε με έναν πιο ευθύ τρόπο. Για εμένα ήταν κάποτε η ανακούφιση του κοινωνικού μου άγχους. Μπορεί να είναι η απόδραση από μία δύσκολη καθημερινότητα ή πολλά ακόμα.
Αυτό που μπορώ να σου πω με σιγουριά είναι ότι μπορείς να βγεις από το αδιέξοδο. Αν χρειαστεί, με την κατάλληλη βοήθεια. Αλλά σίγουρα όχι με εκείνη που υπόσχεται μερικές ώρες χαλάρωσης, ευθυμίας και κοινωνικής άνεσης.
Είναι πολύ πιο όμορφη η αίσθηση ότι μπορείς να τα καταφέρεις χωρίς κάποια ψευτοβοήθεια. Να το επιλέγεις όταν θέλεις, αλλά να μην το έχεις ποτέ ανάγκη.