Καλοκαίρια που προδόθηκαν, κάθε στιγμή που το σώμα ήταν στη θάλασσα αλλά το μυαλό βρισκόταν αλλού.
Προδομένα καλοκαίρια, με ψυχές που δεν μπόρεσαν να τα υποδεχτούν, παρά τις υποσχέσεις για αξέχαστες στιγμές.
Καλοκαίρια προδομένα, με ήχους ρακετών που έκρυβαν τις κραυγές απόγνωσης για ζωές που επιμένουν να μη βιώνονται.
Καλοκαίρια που ήταν ζεστά, αλλά και τόσο παγωμένα ταυτόχρονα.
Καλοκαίρια που προσκαλούσαν τη χαρά, αλλά τα επισκεπτόταν μονάχα η θλίψη.
Ήλιοι που δεν ρωτήθηκαν για το αν θα έρθουν, και έριξαν τις ζωηρές αχτίνες τους σε περιοχές της ψυχής που πάσχιζαν να παραμείνουν σκοτεινές.
Θάλασσες που τα κύματά τους σκέπασαν καθετί ψεύτικο.
Είναι και αυτά τα καλοκαίρια, που όσο και αν μοιάζουν προδομένα, έπρεπε κάποτε να μας επισκεφτούν.
Γιατί στη ζωή χρειάζονται τόσο ο ήλιος, όσο και τα σύννεφα.
Αλλιώς είναι μισή ζωή.