Πού θα έφτανες αν δεν σου έκοβαν τα φτερά;
Μικρά φτερά είχαμε όταν ήμασταν παιδιά, που θα γινόντουσαν μεγάλα και θα μας ταξίδευαν σε κόσμους ονειρεμένους. Ως εκεί που μόνο η φαντασία ενός παιδιού μπορεί να φτάσει.
Τα φτερά αυτά όμως κόπηκαν κάποτε. Και γεμίσαμε εφιάλτες για τα ταξίδια που δεν κάναμε ποτέ. Και τότε κλάματα ξέσπασαν. Κλάματα εκκωφαντικά, και άλλοτε βουβά.
Μεγαλώσαμε και φτάσαμε κάπου. Σε όποιο ύψος επέτρεψαν τα ψεύτικα φτερά που προσθέσαμε, για να μην μας καταλάβουν – λες και οι άλλοι δεν είχαν σπασμένα φτερά.
Μερικών τα φτερά ήταν τόσο πρόχειρα βαλμένα, που πέσαμε από μεγάλο ύψος κάτω. Έμοιαζε με θάνατο, αλλά ήταν η αρχή μίας αφύπνισης. Ένα κάλεσμα για ζωή. Μία ζωή που όμως δεν μπορούσαμε να ζήσουμε, αφού συνειδητοποιήσαμε ότι τα φτερά μας ήταν τόσο αδύναμα.
Και κάποιοι –οι πιο τολμηροί– ξεκίνησαν με ό,τι τους απέμεινε. Επειδή ήθελαν να φτάσουν εκεί που ονειρευόντουσαν κάποτε. Σηκώθηκαν και έπεσαν, πολλές φορές.
Έκλαψαν για τα χαμένα τους ταξίδια, αλλά και για το πόσο μακριά έμοιαζε ο προορισμός.
Μέχρι που κατάλαβαν ότι είναι στο χέρι τους. Και έτσι άρχισαν να αναζητούν τα φτερά που είχαν κάποτε. Και απογοητεύτηκαν, επειδή εκείνα δεν θα ξανάρθουν πίσω ποτέ.
Οι ακόμα πιο θαρραλέοι όμως, αρνήθηκαν να συμβιβαστούν. Και αποφάσισαν να κατασκευάσουν ακόμα πιο δυνατά φτερά. Εκείνα του δυνατού ανθρώπου που αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του.
Και εκείνα τα φτερά είναι τα αληθινότερα που φτιάχτηκαν ποτέ. Επειδή είναι αποφασισμένα να πετάξουν κόντρα στους ανέμους και τις καταιγίδες. Έτοιμα για την πραγματική ζωή.
Ίσως να έχασες τα φτερά σου καλέ/ή μου φίλε/η. Θρήνησε για αυτό. Όμως μην ξεχάσεις να κοιτάξεις προς τον ουρανό. Βρες ένα αστέρι που αξίζει να αγγίζεις κάποτε. Και μην το χάσεις ποτέ από τα μάτια σου.