Με αφορμή το προηγούμενο άρθρο μου σχετικά με το αλκοόλ και το πώς το χρησιμοποίησα κάποτε για να ανακουφίσω το κοινωνικό μου άγχος και να κοινωνικοποιούμαι, ήθελα να σου εκφράσω ορισμένες ακόμα σκέψεις μου.
Σίγουρα άλλαξα πολύ σε αυτά τα δεκατέσσερα χρόνια. Όμως μου είναι αδύνατον να φανταστώ το πόσο διαφορετικός θα είμαι σε άλλα δεκατέσσερα χρόνια από σήμερα. Ίσως κάτι από τα όσα κάνω στο 2026, να μου φαίνεται τόσο “λάθος” όταν θα φτάσουμε στο μακρινό 2040.
Αυτή είναι η ζωή.
Όμως, αν σκεφτούμε πίσω από αυτά που ξέρουμε πια ότι ήταν λάθη, ίσως να καταλάβουμε ότι πάντοτε κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε.
Η παγίδα να κρίνουμε το παρελθόν με τη γνώση του σήμερα
Για παράδειγμα, ο 23χρονος εαυτός μου, με μία πρώτη ματιά, επέλεξε να κουκουλώσει το πρόβλημα και να αγνοήσει την αλήθεια: ότι το πρόβλημα δεν θα λυθεί με το αλκοόλ, αλλά μέσω της ψυχοθεραπείας, της σταδιακής κοινωνικής έκθεσης κλπ.
Όμως ας μείνω για λίγο στο τότε, χωρίς προσπάθεια επίκρισης. Όταν κάτι είναι αδύνατον να το δούμε, δεν μπορούμε να μας κατηγορούμε για το ότι δεν το είδαμε. Απλά, δεν μπορούσαμε. Ξέρεις τι θα αναγνωρίσω στον παλιότερο εαυτό μου όμως; Ότι έκανε κάτι για να βρει λύση.
Το “λάθος” που έκανα ήταν προτιμότερο από το να παραμείνω απομονωμένος
Το πιο εύκολο που μπορούσε να κάνει ήταν να μείνει στο δωμάτιό του, να παίζει PlayStation (μου άρεσε πάρα πολύ τότε) και να μην μιλάει σε άνθρωπο. Επέλεξε το πιο δύσκολο, όμως. Είδε ότι δεν τα κατάφερνε και επέλεξε τη μόνη λύση που έβρισκε μπροστά του τότε. Μη ωφέλιμη λύση, αλλά η μοναδική που μπορούσε να τον κρατήσει στον έξω κόσμο.
Και η απομόνωση σε έναν άνθρωπο που είναι εσωστρεφής, ντροπαλός και τρέμει τους άλλους ανθρώπους, μπορεί να τον οδηγήσει σε μονοπάτια χωρίς επιστροφή.
Τα μαθήματα που πήρα από τη ζωή
Γυρνώντας πίσω λοιπόν, καταλήγω ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα. Όπως και σήμερα. Όσο και αν θα έχω διαφορετική άποψη για αυτό δεκατέσσερα χρόνια μετά.
Είναι λυτρωτικό το να γνωρίζουμε ότι κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Δεν σημαίνει ότι δεν θα σπρώξουμε τον εαυτό μας να εξελιχθεί. Μάλιστα, μερικές φορές μας αναγκάζει η ίδια η ζωή για αυτό. Όπως έχω αναφέρει ξανά, η καραντίνα έγινε η αιτία να κλείσουν τα κλαμπ και να διακοπεί η “πρόοδος” που έκανα εκείνη την περίοδο. Και τότε πήρα το μάθημα της ζωής.
Ένα μάθημα που δεν θα είχα πάρει ποτέ αν δεν είχα επιλέξει να βγω από το σπίτι μου, ακόμα και με τον μοναδικό τρόπο που μπορούσα να το κάνω τότε.