Καθώς ο Αύγουστος μας αποχαιρετά και ο Σεπτέμβριος παίρνει τη σκυτάλη…
Ελπίζω αυτόν τον Αύγουστο
να συνάντησες τον εαυτό σου πάνω στα γαλήνια νερά της θάλασσας,
αλλά και κάπου ανάμεσα στα κύματά της.
Η ζωή έχει και τα δύο.
Εσύ είσαι και τα δύο.
Ίσως κάπου να συνάντησες τα προηγούμενα καλοκαίρια σου,
με τις χαρές τους και τις λύπες τους μαζί.
Όπως και τα επόμενα,
που είναι γεμάτα υποσχέσεις,
αλλά μόνο εσύ ο ίδιος θα τα τις εκπληρώσεις.
Ίσως όπως ο ουρανός καμάρωνε τη μυστηριώδη και απέραντη θάλασσα,
αλλά και η θάλασσα καμάρωνε τα μαγευτικά χρώματα του ουρανού,
να καμάρωσες και εσύ τον εαυτό σου,
αλλά και ένιωσες ευγνωμοσύνη για τα όσα όμορφα υπάρχουν στη ζωή σου.
Ίσως βλέποντας τον κρυμμένο κόσμο του βυθού της θάλασσας,
να κατάλαβες πόσους νέους κόσμους έχεις ακόμα να ανακαλύψεις,
ακόμα και αν τώρα δεν τους βλέπεις.
Να συνειδητοποίησες πόσες δυνατότητες κρύβεις μέσα σου,
φτάνει να το πιστέψεις λίγο παραπάνω.
Ίσως κάπου ανάμεσα στα αστέρια να είδες εσένα,
σε μία εκδοχή του εαυτού σου που σου αξίζει να ανταμώσεις κάποτε.
Όμως εύχομαι κάπου ανάμεσά τους,
να διέκρινες και όλα όσα υπέροχα είσαι σήμερα.
Με τα “όμορφά” σου και με τα “άσχημά” σου.
Το όμορφα ατελές άτομο που είσαι.
Αρκεί να είσαι αληθινός.
Αυτό αρκεί.
Αποχαιρετώντας τον Αύγουστο
και καλωσορίζοντας τον Σεπτέμβρη,
ίσως το φως που κυριαρχούσε μέσα σου,
να δίνει τη θέση του στις σκοτεινότερές σου σκέψεις.
Μία εφορία κάπου μέσα στην ψυχή σου για όσα έζησες,
αλλά και μία στενοχώρια για όσα έρχονται.
Αν μπορούσα να μιλήσω στην ψυχή σου,
θα της έλεγα ότι μακάρι να ήξερε πόσα “καλοκαίρια” μπορεί να φέρει μέσα της τον υπόλοιπο καιρό.
Να μην κάνει υπομονή μέχρι τον επόμενο Αύγουστο,
αλλά να τον φέρει μέσα της τον χειμώνα – ή το φθινόπωρο.
Σου εύχομαι έναν Σεπτέμβρη,
σαν γλυκιά συνέχεια του Αυγούστου.
Είτε να επιστρέψεις σε όσα αγαπάς,
είτε να τα αναζητήσεις και να τα φέρεις στη ζωή σου.
Γιατί σου αξίζουν περισσότεροι “Αύγουστοι” μέσα στον χρόνο.