Πρόσφατα είχαμε την αποφοίτηση από το πρόγραμμα δημόσιας ομιλίας των Speakers, το οποίο παρακολουθούσα από την αρχή της σεζόν. Είχαμε προετοιμαστεί ψυχολογικά στο τελευταίο μας μάθημα. Πολλά τα συναισθήματα για όλους μας. Ποιοι ήμασταν όταν ήρθαμε. Πώς συνταξιδεύαμε σε αυτή την κοινή μας επιδίωξη. Πώς αποχαιρετάμε τη σεζόν.
Παράλληλα, συμμετείχα και στον διαγωνισμό ομιλίας που διοργανώθηκε στο πλαίσιο της αποφοίτησης. Η αυτοπεποίθησή μου τους τελευταίους δύο μήνες ήταν υψηλότερη από ποτέ. Όμως διαφορετικό το να μιλάς μπροστά στα δέκα άτομα του τμήματός σου, διαφορετικό μπροστά σε ογδόντα. Έχω ξαναμιλήσει μπροστά σε τόσο κόσμο, αλλά σε πολύ οικείο μου περιβάλλον.
Η αλήθεια είναι ότι δήλωσα αμέσως συμμετοχή για να πάρω μέρος στον διαγωνισμό. Όλη τη χρονιά όμως δεν είχα συνειδητοποιήσει καν ότι θα διαγωνιζόμουν. Ο μοναδικός στόχος ήταν να δώσω το παρόν και να ξεπεράσω τον εαυτό μου. Τον τελευταίο μήνα άρχισα πραγματικά να πιστεύω ότι υπάρχει και το ενδεχόμενο να διεκδικήσω θέση ανάμεσα στους νικητές.
Θέμα της ομιλίας μου; Το πώς –με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας– μπορείς να μεταβείς από το κοινωνικό άγχος στις δημόσιες ομιλίες. Πολλές πρόβες και όχι τόσο άγχος. Όλα αυτά μέχρι τη μέρα της ομιλίας, που από την αρχή ήμουν αγχωμένος. Ακόμα περισσότερο όταν μπήκα σε μία αίθουσα που δεν είχα ξαναδεί ποτέ.
Και ήρθε η σειρά μου να μιλήσω. Άγχος, το οποίο παραδόξως άρχισε να με αποχωρίζεται όταν άγγιξα το μικρόφωνο. Προφανώς, δεν έφυγε εντελώς. Αλλά ήταν ευχάριστη έκπληξη το ότι δεν το ένιωθα στην ανάσα μου. Η φωνή μου ήταν ελεύθερη να βγει επιτέλους από το στόμα μου. Η ψυχή μου ένιωθε λίγο λιγότερο φόβο και μπορούσε να συνδεθεί με όσους βρίσκονταν στην αίθουσα. Και χωρίς να αναγνωρίζω τον εαυτό μου, αφέθηκα για τα πέντε λεπτά που διήρκεσε η ομιλία μου.
Πέρναγαν τα δευτερόλεπτα και αναρωτιόμουν αν είμαι εγώ. Όχι, δεν θέλω να πω με όλα αυτά ότι έκανα κάποια σπουδαία ομιλία. Όμως είναι εντυπωσιακό το να βλέπω να ξεριζώνεται ένας τόσο βαρύς κορμός που στήριζε ένα ολόκληρο αφήγημα της ζωής μου. Εκείνο που έγραφε «Ο Πάνος ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΤΕ να είναι άνετος ενώ μιλάει μπροστά σε κόσμο». Και ποτέ δεν τόλμησα να το αμφισβητήσω.
Ήταν σαν να δέχτηκε όμως ένα ακόμα μεγάλο πλήγμα. Δεν κόπηκε ο κορμός, αλλά μπόρεσα να δω το πόσο ελεύθερος θα νιώσω όταν επιτέλους θα κοπεί.
Δεν βρέθηκα τελικά στις τρεις πρώτες θέσεις, αλλά το γεγονός ότι ένιωσα άγχος για το αν θα βρίσκομαι εκεί, δείχνει ότι πλέον πιστεύω σε εμένα.
Όταν τέλειωσα την ομιλία γνώριζα ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα. Και αυτό έδωσε μια πολύ γλυκιά γεύση.
Στον δρόμο της επιστροφής είχα βυθιστεί στις σκέψεις μου. Όπως βάδιζα, με το απαλό καλοκαιρινό αεράκι να χτυπάει το πρόσωπό μου, ένιωσα να με διαπερνά μία πρωτόγνωρη αίσθηση. Ένιωθα πιο ελαφρύς από ποτέ. Μόλις είχα αποχωριστεί λίγο ακόμα από το φορτίο που έλεγε «Είμαι ντροπαλός». Από το φορτίο του «Έχω κοινωνικό άγχος». Και από το πιο δυσβάσταχτο φορτίο του «Δεν γίνεται».
Η ζωή είναι πολύ πιο όμορφη όταν βαδίζουμε προς τα όνειρά μας, αφήνοντας λίγο λίγο το βάρος να φύγει από τους ώμους μας.
ΥΓ. Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου τους εκπαιδευτές μας για την πολύτιμη καθοδήγηση, στήριξη και το δέσιμο που αναπτύξαμε σε όλη τη διάρκεια της σεζόν. Όπως ευχαριστώ και τους συμμαθητές μου. Σε ένα όμορφο κλίμα με ανθρώπους που επιδιώκουν να εξελιχθούν, η βελτίωση επιτυγχάνεται πολύ συντομότερα. Ο καθένας θα κάνει τα δικά του βήματα. Και ίσως, ανεβαίνοντας μερικά σκαλοπάτια στην προσωπική μας εξέλιξη, να ρίχνουμε κάπου κάπου ένα όμορφο, νοσταλγικό χαμόγελο στο παρελθόν. Σε εκείνες τις Τετάρτες, που μία όμορφη παρέα αποχωριζόταν μαζί αρκετά από τα αναθεματισμένα «Δεν γίνεται» και επιτρέπαμε στη φωνή μας να ακουστεί.