Στο τέλος θα φανούν όλα…
Αν ζήσαμε ή αν απλά επιβιώσαμε.
Αν περπατήσαμε ή αν πετάξαμε.
Αν συμβιβαστήκαμε ή αν ονειρευτήκαμε.
Αν μας έσερνε η ζωή ή αν παίρναμε και εμείς τον έλεγχο.
Μία δύσκολη, αλλά σημαντική άσκηση
Κλείσε για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια σου, αν θες, και φέρε στον νου σου το τέλος.
Νιώθεις γεμάτος ή η πρώτη σου σκέψη είναι ότι υπάρχουν πολλά που δεν πρόλαβες να ζήσεις; Ότι υπάρχουν πολλά που δεν πρόλαβες να γίνεις;
Αν η ζωή σου είναι όπως τη θέλεις, συνέχισε…
Αν ένιωσες γεμάτος, σου εύχομαι να αφήνεσαι για πάντα στη ζωή και να ρουφάς τις όμορφες στιγμές που διεκδικείς από εκείνη κάθε μέρα.
Αν δεν νιώθεις πλήρης, σε καταλαβαίνω
Αν όχι, θέλω να σου πω ότι έτσι αισθανόμουν πάντα και εγώ. Δεν ήταν καθόλου πλήρης η ζωή μου. Αλλά ξέρεις τι άρχισε να την αλλάζει; Τα τελευταία δυόμιση χρόνια. Τα μοναδικά που θα ξαναζούσα όπως ήταν. Όχι επειδή ήταν τέλεια – φυσικά και όχι! Αλλά επειδή τόλμησα να ζήσω. Να ρισκάρω και να νιώσω ότι ξαναγεννιέμαι.
Τόλμησα να δείξω ότι υπάρχω και να αφήσω να με μάθουν οι άνθρωποι. Όπως τόλμησα να κοιτάξω πίσω από τον φόβο μου και να αντικρίσω και τον δικό τους. Και αυτό άλλαξε τα πάντα. Μόνο τότε άρχισα να τους μαθαίνω.
Όπως συζητούσα με τον ψυχοθεραπευτή μου πριν έναν χρόνο, όταν άρχισα να ζω, τότε ήταν που άρχισα να γράφω το πρώτο μου βιβλίο. Είναι ανατριχιαστικό το πόσο κοντά συνέπεσαν οι στιγμές.
Όταν άρχισε να αποκτά νόημα η ζωή μου
Ήταν Ιανουάριος του 2024 όταν κάτι άλλαξε μέσα μου – τόσο ώστε να βλέπω την αλλαγή και έξω από εμένα. Ήταν 6 Μαρτίου του ίδιου έτους, όταν έγραψα σε ένα τετράδιο τον τίτλο του βιβλίου που θα ξεκινούσα να γράφω. Ακολούθησαν οι πρώτες σελίδες. Μετά έγιναν περισσότερες. Και μία διαδρομή που θα την ξαναζούσα μέχρι τελευταίας “σελίδας”, ό,τι και αν συμβεί στην πορεία.
Έτσι θέλω να συνεχίσω να ζω. Ώστε να μπορώ να αντικρίσω το τέλος όταν έρθει, και να μπορώ να πω «Έζησα, άρα άξιζε».
Σου εύχομαι ολόψυχα να το βιώνεις ή να το βιώσεις σύντομα έτσι.